Związek Polaków we Włoszech   Associazione dei Polacchi in Italia

„Emigranci” Sławomira Mrożka – spektakl teatralny w Ankonie z inicjatywy AIPNM delle Marche

Locandina Emigranti

„EMIGRANCI” S. Mrożka

Reżyseria: Claudio Jankowski

aktorzy: Riccardo Barbera i Roberto D’Alessandro

scenografia i kostiumy: Ro. Da.

Sławomir Mrożek (ur. 29 czerwca 1930, zm. 2013) – polski pisarz i dramaturg, jeden z najwybitniejszych dramaturgów polskich i wschodnioeuropejskich.

Mrożek był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w czasach reżimu stalinowskiego w PRL i przez całe życie pracował jako dziennikarz polityczny.
Pod koniec lat 50. Mrożek zadebiutował jako pisarz. Jego pierwszy utwór Policja ukazał się w 1958 roku. W 1963 r. Mrożek wyemigrował do Francji, a następnie do Meksyku. Podróżował do Francji, Wielkiej Brytanii, Włoch, Jugosławii i innych krajach europejskich. Po 33 latach spędzonych na emigracji powrócił do Polski w 1997 roku i zamieszkał w Krakowie.

Jego pierwsza sztuka dla teatru Tango (1964) – saga rodzinna – oraz Emigranci (gorzki, ale ironiczny portret dwóch polskich emigrantów w Paryżu) są jego najbardziej znanymi i najczęściej wystawianymi dziełami na świecie.
Reżyser Andrzej Wajda wystawił Emigrantów w 1975 roku w Teatrze Starym w Krakowie. W 2006 roku Mrożek opublikował swoją autobiografię zatytułowaną Baltazar.

Sztuki Mrożka należą do teatru absurdu: chce szokować publiczność nierealistycznymi elementami, odniesieniami politycznymi i historycznymi, używając zniekształceń i parodii.

W 1953 roku, w czasach reżimu stalinowskiego w Polsce, Mrożek był jednym z najbardziej zawziętych sygnatariuszy listu otwartego do władz polskich, które brały udział w zniesławieniu księży katolickich w Krakowie, z których trzech zostało skazanych przez władze komunistyczne na karę śmierci po oskarżeniu o zdradę stanu: oskarżeniu bezpodstawnym.

_____________________________________________

Fabuła

Sławomir Mrożek napisał tekst w 1974 roku, częściowo opowiadając swoją osobistą historię emigranta w surowym Paryżu. Stąd dramaturgiczna biografia, która wprowadza na scenę dwie bezimienne postacie, AA, XX, naturalnie przywołując teatr absurdu; dwóch mężczyzn, którzy na początku swojej opowieści wstawiają kolejną małą historię, wymyśloną i osadzoną na stacji. Wymiana zdań między nimi wydaje się odbywać między reżyserem a aktorem, między autorem a postacią, nabierając kształtu poprzez wyimaginowane podpisy narracyjne.

Claudio Jankowski

Previous 79. rocznica bitwy o Monte Cassino 12 – 20 maja 2023 r.